اينجا ميتونه يه خونه باشه
هر کجا که انسانی باشد، شانسی برای محبت کردن هم هست
پست الکترونيک
آرشيو وبلاگ
نوشته های پيشين
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آبان 1386
مهر 1386
شهریور 1386
مرداد 1386
تیر 1386
خرداد 1386
اردیبهشت 1386
فروردین 1386
اسفند 1385
پيوندها
بيف استراگانف
ترمه با بقچه دل من
تک و توک
گلناز و ناگفته هايش
تو را من چشم در راهم
کسی که شبها ديوانه مي شود
شهرزاد قصه گو
چند وقت يه بار
آشوک
دنيايه کوچيکه آقای اوف
رازهای نگفتنی
نيمه خالی ليوان
يادداشت هایه يک پستاندار
مگه مهمه
اشک و خنده
فرياد يک دوست
پاهای بوگندو
نرم و آهسته اش مهم نیست
برای کسی نمی نويسد
پری نامه
چيزی شبيه زندگی
هستی و دستانه آبی اش
واترليلی گويا می باشد
نغمه دانش و قلم های کاغذی
نيمه شب
رو در رویه سیاهی
چرا وقتی می خوام هم نميتونم
غزال با من و خودم
ميکادونامه
آدم برفی که از درد نوشت
قصر يخ زده
طعم گس خرمالو
شيخ و افاضاتش
فلان بن هیچکس
حسام الدین با مهر و ماه
خيال خاکستری
می خواهم خودم باشم
موميايی و عشق اش
پرسه و مينميمال هايش
خاطرات متروک ميراد
وتوی تنهایی
گوش می کنی
هليا، پياده با خدا
فصل گستاخی های تو
انگار داره تمام ميشه
روزی هزار بار آرزوی مرگ می کرد
زمانی که در گورستان دفن شد
سخت پشيمان شده بود
سخت پشيمان شده بود
امروز در برابر جمع دوستان و دشمنان
مردونه ايستاد و معذرت خواست
او يک بازنده بود اما مردونه باخت
او يک بازنده بود اما مردونه باخت
بار دومی است که تصميم دارم بهترين کامنت هايی را که
برای نوشته هام گذاشته شده است، بنويسم.
از همه دوستان به خاطر کامنتای زيباشون ممنون هستم.
.
مهسا: کاش کفش ها طاقت این همه دوره گردی را بياورند.
هرچی: گاهی وقت ها مادرانی می بينم که به بهشت زير پايشان شک می کنم.
هليا: اگر سکوت می کنم ... ملامتم مکن که من به سفيدی واژه هايم ايمان دارم.
سپيده: فکر کردی من مرد جاده ام و عاشق شدی، من مرد جاده نيستم، من گم شده بودم.
مانی: اشک می درد پرده بی تابی دل ... چه به رو آيد ... چه ماند به دل.
نوشين: خاطره اون روزها تو هيچ دفتری نوشته نشد جز دفتر خدا.
مانی: قلب منو ندیدی مهدی؟
رحمانی: پدر ژپتوی پير از سرما، پينوکيوی عزيزش را در اجاق می سوزاند.
آرش: هيچ مداد سفيدی تعهد نداده است از سياهی ننويسد.
اونيون: واسه ديدن فقط بايد تا جايی که ميتونی چشمات رو ببندی.
نوشين: من هر روز کنار روحت يک نامه ميزارم، هر وقت زمانش رسيد بخونش.
نوشين: هيچ وقت به احساست دست نزن حتی اگه گاهی شک کردی که هست يا نه!
خرمگس: به اين استخاره ها اعتماد نکن.
عاطفه: اين روزها عشق فقط به درد باتلاق ها می خوره.
نيکا: چيزی که مهمه خود تويی.
آذين: نمک رو قبل از گنديدن ميزنند ... ديگر فايده ندارد.
افيون: از کدام خيال حرف ميزنی؟ خيال من را آب برد.
نوشين: و من باز مينويسم و باز دل سفيد دفتر سفيد را با عاشقانه ام سياه می کنم.
هستی: پرستو ها خيلی از اينجا کوچ کردند، برنگشتند، حتما مردند.
هانی: تمام دلخوشی مان همين ديوار است، خرابش نکن.
ميثم: بخشش لازم نيست، اعدامش کنيد.
نسيم: شاشو ها به بهشت نميروند.
مهسا: اين قبری که بالا سرش داری گريه می کنی، توش مرده ای نيست.
برای نوشته هام گذاشته شده است، بنويسم.
از همه دوستان به خاطر کامنتای زيباشون ممنون هستم.
.
مهسا: کاش کفش ها طاقت این همه دوره گردی را بياورند.
هرچی: گاهی وقت ها مادرانی می بينم که به بهشت زير پايشان شک می کنم.
هليا: اگر سکوت می کنم ... ملامتم مکن که من به سفيدی واژه هايم ايمان دارم.
سپيده: فکر کردی من مرد جاده ام و عاشق شدی، من مرد جاده نيستم، من گم شده بودم.
مانی: اشک می درد پرده بی تابی دل ... چه به رو آيد ... چه ماند به دل.
نوشين: خاطره اون روزها تو هيچ دفتری نوشته نشد جز دفتر خدا.
مانی: قلب منو ندیدی مهدی؟
رحمانی: پدر ژپتوی پير از سرما، پينوکيوی عزيزش را در اجاق می سوزاند.
آرش: هيچ مداد سفيدی تعهد نداده است از سياهی ننويسد.
اونيون: واسه ديدن فقط بايد تا جايی که ميتونی چشمات رو ببندی.
نوشين: من هر روز کنار روحت يک نامه ميزارم، هر وقت زمانش رسيد بخونش.
نوشين: هيچ وقت به احساست دست نزن حتی اگه گاهی شک کردی که هست يا نه!
خرمگس: به اين استخاره ها اعتماد نکن.
عاطفه: اين روزها عشق فقط به درد باتلاق ها می خوره.
نيکا: چيزی که مهمه خود تويی.
آذين: نمک رو قبل از گنديدن ميزنند ... ديگر فايده ندارد.
افيون: از کدام خيال حرف ميزنی؟ خيال من را آب برد.
نوشين: و من باز مينويسم و باز دل سفيد دفتر سفيد را با عاشقانه ام سياه می کنم.
هستی: پرستو ها خيلی از اينجا کوچ کردند، برنگشتند، حتما مردند.
هانی: تمام دلخوشی مان همين ديوار است، خرابش نکن.
ميثم: بخشش لازم نيست، اعدامش کنيد.
نسيم: شاشو ها به بهشت نميروند.
مهسا: اين قبری که بالا سرش داری گريه می کنی، توش مرده ای نيست.
نقاش گمشده کوچه دلتنگی ها
تو قصه نقاشی هاش گم شده بود
تو قصه نقاشی هاش گم شده بود
آخرين بتِ ساخته ذهنم از تو را
امشب خواهم شکست
خدا پرست خواهم شد
خدا پرست خواهم شد
يک کم بيشتر از قبل از هم
متنفر شده بودند
او لبريز از احساس و عشق پاکی بود
که هيچ وقت نه حس شد و نه ديده شدفقط به بازی گرفته شد.
آه اين نوشته ها چقدر آشنا هستند
بويه حضورش را ميدهند.
بويه حضورش را ميدهند.
معشوقه داستان ما امشب با يک نفر ديگر ازدواج کرد.
عاشق با معشوقه اش ديگر نمی تواند بر روی نيمکت های پارک بنشيند
و ساعت ها به هم نگاه کنند.
.
ميان آن دو روزگاری الفتی بود
که آن نيز بگذشت
.
بنوازيد زيبا ترين ساز و آهنگ را
آن دو غريبه می خواهند شادی کنند، بايد شاد بود.
و ساعت ها به هم نگاه کنند.
.
ميان آن دو روزگاری الفتی بود
که آن نيز بگذشت
.
بنوازيد زيبا ترين ساز و آهنگ را
آن دو غريبه می خواهند شادی کنند، بايد شاد بود.
چون مرا درد و اندوه است
روزگار را خوش است
روزگار را خوش است
مداد سفيد من از سياهی می نوشت.
.
چای سرد بنوشم يا قهوه تلخ؟
مرا به جشن عروسی ات دعوت خواهی کرد؟
.
چای سرد بنوشم يا قهوه تلخ؟
مرا به جشن عروسی ات دعوت خواهی کرد؟
با هر نفس خاطراتی برايش زنده ميشوند
که بوی گندش همه وجودش رو پر کرده است.
می خواست بگه اين روزا از ته دلش دوسش داره
اما نگفت و از اون ديار رفت
.
نويسنده آماتور نوشت: کوچه ما بوی تنهايی ميده.
در اينجا نوشت: دير اومد، برای موندنش زمانی نبود، حکم به رفتنش صادر شد.
در ادامه نوشت: حس می کرد که حس نمی کند
در کجا نوشت: چون شب به پايان رسد، تو آغاز من باش.
در وسط نوشت: آسمان شهر ما مدتی است ابر دارد.
برای کسی نوشت: آن مرد کيست که در هوای ابری آمد؟
برای پنجره همسايه نوشت: ازش نپرسيدم کی بود؟
اين پائين نوشت: به ياد آورد که قرار بود بی خبر نرند.
.
نويسنده آماتور نوشت: کوچه ما بوی تنهايی ميده.
در اينجا نوشت: دير اومد، برای موندنش زمانی نبود، حکم به رفتنش صادر شد.
در ادامه نوشت: حس می کرد که حس نمی کند
در کجا نوشت: چون شب به پايان رسد، تو آغاز من باش.
در وسط نوشت: آسمان شهر ما مدتی است ابر دارد.
برای کسی نوشت: آن مرد کيست که در هوای ابری آمد؟
برای پنجره همسايه نوشت: ازش نپرسيدم کی بود؟
اين پائين نوشت: به ياد آورد که قرار بود بی خبر نرند.
بانوی من، من گم کرده راهی هستم
که تو مرا به آن دعوت کردیيادت هست؟
Powered By
BLOGFA.COM - This
Template Designed By Reza Aminzadeh